Giden mi kalan mı yalnızdır bilinmez demiştin, gözlerimi gözlerinden ayırmak istemediğim o hüzün dolu ayrılık akşamında...

 Bu ayrılık diğer ayrılıklara benzemiyordu. Sen bunu benden önce fark ettin.

 Bense, hissettiğim halde görmezden geldim...

 Dünyanın neresine, yaşamın hangi ücra köşesine gidersem gideyim, sensizlik bana en dayanılmaz acıları, en çekilmez hüzünleri yaşatacak ve bunları bile bile yaşamak zorunda kaldığım için, senden uzak kalmak uğruna yangına körükle gittiğim için artık alışmıştım bu iç çekişlere, bu sonsuz yalnızlığa, kabus sensizliğe...

 Gözlerimin içine bakıyordun, yeni başlayan ve sanki hiç bitmeyece

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!